บทที่ 1
ทันใดนั้น แมรี่ อัลเบิร์ต ก็นึกถึงทุกสิ่งทุกอย่างออก
ในระหว่างพิธีเปิดการศึกษาโรงเรียน ขณะที่ผู้อํานวยการกําลังพูดกล่าวสุนทรพจน์อย่างไม่หยุดหย่อนและศีรษะก็สะท้อนแสงตอนกลางวันได้อย่างงดงาม
ขณะนั้นความทรงจําของเธอก็ไหลเข้ามาอย่างฉับพลับ ในตอนนี้โลกที่เธออยู่เป็นโลกของเกมส์โอโตเมะ ที่เธอเคยเล่นเมื่อชาติก่อน
เนื้อเรื่องของเกมส์ก็ไม่มีอะไรมาก
นักเรียนที่ชื่อ เอลิเซีย ได้ย้ายเข้ามาเรียนในสถาบันเซนต์คาเลเรียซึ่งเป็นโรงเรียนชั้นสูง ขณะที่เธอใช้ชีวิตประจําวันในโรงเรียน เธอได้พบกับเป้าหมายการจีบที่เป็นสุภาพบุรุษที่ยอดเยี่ยมจนตกหลุมรัก.....มากหรือน้อย(ค่าความรัก)
แน่นอนว่า ภาพกับละเอียดของเกมส์ดีมาก ส่วนเป้าหมายเซตติ้งทีมธีมหลักของเกมส์คือ "ความรักในสถานะที่แตกต่างกัน" เป้าหมายหลักทั้งหมด พวกเขาเป็นกลุ่มตระกูลชั้นสูง นอกจากนี้เอลิเซีย นางเอกก็เป็นเจ้าหญิงที่หายตัวไป นอกจากนี้ยังมีการเอาเรื่องราวของซินเดอเรลล่าเพิ่มลงไปด้วย
--อา ช่างเรื่องธรรมดาที่พวกเขาต้องปูเส้นทางส่งเสริมการโปรโมทค้าขายเพื่อความมั่งคงพวกเขาเอง
นอกเหนือจากนั้นมีการซื้อค่าลิขสิทธิ์ในการนําเนื้อเรื่องกลับมาใช้ใหม่ ภาพประกอบและระบบที่ทําได้ดีมาก เท่าที่ฉันนึกได้ เกมส์นี้ได้รับเสียงตอบรับดีมากจนมีการเพิ่มยอดขายสองเท่าในวันที่ปล่อยเกมส์นี้ออกมาและแฟนๆ จํานวนมหาศาล ก็เข้าไปซื้อแผ่นนี้ทล่มทลาย
โดยแมรี่ อัลเบิรต์ เป็นนางร้าย ที่นิสัยเอาแต่ใจตัวเอง ครอบครัวของเธอ เบื้องหลังมีอํานาจรองอันดับ 2 จากครอบครัวรอยัล ด้วยความที่ถูกสปอยจนนิสัยเลวร้ายและเย่อหยิ่ง คุกคามนางเอกเมื่อมีโอกาส ไม่อาจปฎิเสธได้เลยว่า เธอเป็นเด็กสาวผู้มีนิสัยที่แย่มาก
ในฉากไคลแมกซ์ของเกมส์ ขณะที่เอลิเซียได้ถูกช่วยเหลือจากการถูกแมรี่กระทําในสิ่งที่ไม่ดี จนทั้งครอบครัวและเธอได้ถูกทําลาย ด้วยสิ่งที่ไม่สามารถหักล้างได้ ช่างเป็นจุดจบที่อนาถที่สุดของแมรี่ในเกมส์
เส้นทางที่เรียกว่า "หนทางสู่หายนะของสาวน้อยผู้ชั่วร้าย" -การพัฒนาซึ่งพูดคํานี้ๆ ติดปากโดยอัตโนมัติว่า "กรุณาให้ตัดสินด้วยความเป็นยุติธรรม"
ขณะที่ความทรงจํามากมายเข้ามาในหัวของเธอทันทีทันใด ภายในจิตใจของแมรี่กําลัง
หมุนติ้วด้วยความสับสน
ศีรษะที่ล้านของผู้อํานวยการกําลังกล่าวสุทรพจน์เป็นเวลานานๆ นั่นกลับเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาของเธอโดยไม่ได้รับรู้เรื่องที่ฟังอะไรเลย
สิ่งที่ทําให้แน่ใจสุดๆ ก็คือ ฉันเป็น "นางร้าย" ของเกมส์นี้
----------------------------------------------------------------------------------------
วันนี้คุณหนูคิดว่า ต้องการให้ผมม้วนผมสีเงินขึ้นไปหรือไม่"
อยากได้ทรงผมแบบธรรมดา "ไม่ว่า เธอต้องการดัดผมตรงหรือไม่นั้น เมื่อรู้ตัวอีกทีเขาก็บอกกับเธอว่า เสร็จแล้ว"โดยไม่มีสิทธิให้เลือกเลย ก่อนช่างทําผมของเธอทําการรีดปลายผมอีกครั้งหนึ่ง
แน่นอนว่า มันทําให้ดูยุ่งยากยิ่งกว่าเดิม เมื่อช่างทําผมของเธอทําการดึงและเสริมสร้างเสน่ห์ให้เธอด้วยการล่อล่วงโดยใช้กรรไกรตัดผมและม้วนผมอย่างสมบูรณ์แบบ
"มันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดมาก แค่ฉันขยับเพียงนิดเดียว เอียงตัวไปเอียงตัวมาแม้
แต่น้อย ทําให้ผมม้วนเหล่านั้นแกร่งไปแกร่งมา เขาก็จะมองด้วยสายที่น่ากลัวทันที"
--------------------------------------------------------------------------------------------
"นั่นคือทั้งหมดที่เกิดขึ้น ด้วยอํานาจของเกมส์อะไรสักอย่างที่ทําให้ฉันคาดไม่ถึงว่า
ตัวเองจะกลายเป็น "แมรี่" เด็กสาวผู้ชั่วร้าย มันต้องมีเหตุผลที่สําคัญ ฉันควรที่จะยอม
รับ.....จริงๆ แล้วฉันเองยังมีความไม่พอใจหลายๆ เรื่อง"
เหนือสิ่งอื่นใด ตอนนี้มีเรื่องเร่งด่วนมากกว่า เรื่องการทําผม ซึ่งสิ่งนี้จะเป็นตัวกําหนด
ชีวิตในอนาคตเส้นทางหายนะของ "แมรี่"
ถ้าเธอปล่อยให้ทุกสิ่งทุกอย่างดําเนินต่อไปจนถึงจุดจบน่าอนาถต แค่เธอรู้จักการวางตัว งัดเอาความสามารถมาใช้ เปลี่ยนรูปลักษณ์ตัวเอง เพื่อวิ่งเปลี่ยนแปลงกงล้อชะตากรรม มันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย
ต่อจากนี้เหลือตัวเลือกเดียว แค่เธอเป็น "นางร้าย" จนกว่าจะถึงจุดจบ
"ถ้าเป็นเช่นนั้น ฉันจะก้าวเดินต่อไปเพื่อไปสู่จุดจบแห่งหายนะ"
"ทําไมเธอถึงพูดสรุปออกมาแบบนั้นนะ"
ปราศจากความลังเลใจที่เธอเข้าสู่วงโคจรหายนะ ผลที่ตามมาคือ แอ็ดดี้ คนรับใช้
ของเธอ ถูกลดขั้นจนกลายเป็นเพียงแค่ตัวตบมุก*
ผมและดวงตาเป็นสีแดงอําพัน เรือนร่างที่มีกล้ามเนื้อล่ำสัน ให้ความรู้สึกสมชายชาตรี
ครอบครัวของเขาได้ทําหน้าที่รับใช้ตระกูลอัลเบิร์ตมาหลายชั่วอายุคนแล้วและตอน
เขาอายุ 5 ขวบ เขาไม่ได้รับสิทธิอนุญาติให้ลงทะเบียนเข้าเรียนเซนต์คาเลเลีย
แม้แต่การใส่ชุดนักเรียนชาย ซึ่งนั่นต้องขอบคุณแมรี่ที่เป็นคนออกคําสั่งซื้อชุดนักเรียนให้
"เมื่อลงทะเบียนเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่นี่แล้ว ฉันจะต้องทําให้พวกเขาต้องกัมหัวให้ฉัน" นั่นคือสิ่งที่เธอเคยประกาศโดยพูดอย่างเคร่งครัดว่า จะใช้อํานาจของเธอกับคนพวกนั้น ส่วนแอ็ดดี้เป็นข้อยกเว้น เพราะ ต้องคอยทําหน้าที่เป็นคนรับใช้ที่ต้องดูแลเธออยู่ภายในโรงเรียน
นี่ แสดงให้เห็นถึงอํานาจของตระกูลอัลเบิร์ตอย่างเห็นได้ชัด
ภายในห้องโถงที่ว่างเปล่า แอ็ดดี้และแมรี่ ทั้งสองต่างทําสีหน้าจริงจัง หัวข้อสนทนาของพวกเขาเห็นได้ชัดว่าเป็นการระลึกชาติอย่างกระทันหันของแมรี่ภายในไม่กี่ชั่วโมงก่อน
"ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม คุณหนูสําหรับโลกใบนี้ ก็เป็นโลกของเกมส์ในชาติที่แล้วของคุณ"
"แอ็ดดี้ มีอะไรที่ทําให้คุณสงสัยฉันทั้งๆ ที่คุณเป็นเพียงแค่คนรับใช้ของฉันเท่านั้น"
"ใช่ มันเป็นเรื่องที่เชื่อได้ยาก"
"ถ้าคุณยืนยันแบบนั้น ....อืม ไม่เป็นไร ยังไงฉันก็ไม่สามารถทําให้คุณเชื่อเรื่องแบบนี้ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตามโลกใบนี้คือโลกที่ถูกจําลองเหมือนเกมส์โอโตเมะ"
ภายใต้แรงกดดัน แมรี่มองด้วยสายตาที่จริงจัง จนแอ็ดดี้พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ตราบใดที่แอ็ดดี้ไว้วางใจในสิ่งที่เธอพูด แต่ก็ยังมีเรื่องคาใจ
หลงเหลืออยู่
ควรจะปล่อยวางเรื่องที่โลกนี้เป็นเกมส์โอโตเมะจะดี.....หรือไม่นะ
"ถ้าสมมุติคุณหนูล่วงรู้เรื่องการกระทําในอนาคตของคุณ ทําไมคุณถึง
ยังยืนยันที่จะเดินเส้นทางหายนะอยู่"
"นี่แหละคือประเด็นหลัก นับตั้งแต่แมรี่เกิดในตระกูลอัลเบิร์ต เส้นทางชะตากรรมหายนะ
ของเธอ มันก็เริ่มเคลื่อนไหวตอนนั้นแล้วถูกไหม ดังนั้นฉันควรรีบกระโจนเข้าไปและลงมือจัดการตั้งแต่ตอนนี้ซะ"
".......เอ่อ ฉันไม่เห็นจะพูดอะไรเลย* ถ้าโลกนี้เป็นเกมส์ จริงๆ แล้ว
ชื่อของเกมส์นี้มันเป็นแบบไหนละ"
ตั้งแต่แอ็ดดี้กําลังถามชื่อเรื่องเกมส์ แมรี่กําลังเค้นความทรงจําอยู่ในสมองออกมา มันคืออะไรนะ ฉันคิดว่าชื่อย่อคือ โดระ-กักคุ ส่วนชื่อที่ใช้เต็มๆ คือ......
"อา ฉันนึกออกแล้ว เกมส์นี้มีชื่อเต็มคือ "โดคิ-โดคิ เลิฟ กักคุเอ็น ~ โคะอิซุรุ โอโตเมะ" และ "โอโมอิเดะ โนะ โอจิ"
"อุว้ากกก ทําไมพวกเขาถึงทําอะไรสุดโต่งโดยการคิดตั้งชื่อแบบนี้ออกมานะ"
"มันเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายนะ 'อยู่ด้วยกัน 2 คน เมื่อหลังจากที่เลิกชั่วโมงพิเศษของอาจาย์ลามก"
"คุณหนู!! ทําไมคุณถึงรู้ชื่อหนังสือโป๊ของผมได้ละ คุณอย่าเข้าไปในห้องคนอื่นตามอําเภอสิ"
"ใครเข้าห้องของคุณกัน คุณเป็นคนผิดเองนะ ที่ส่งหนังสือมาให้ฉันผิด!"
"ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วยเถอะ~!"
"ตอนที่ฉันกําลังดื่มชาดําและถือหนังสือไว้ที่มือและตอนที่ฉันเปิดหนังสือเล่มนั้นขึ้น ต้องตกใจเป็นอย่างมากก่อนที่น้ำชามันหกจนเปียกไปหมดกว่าสติกลับมาได้ คุณลองคิดถึงความทรมาณของฉันที่ได้รับตอนเวลาน้ำชายามบ่ายดูสิ"
"มันทําให้ฉันหวนคิดถึงเรื่องเมื่อกี้นี้"
สุดท้ายทั้งคู่ก็ทะเลาะกันจนขาดอากาศหายใจ
หลังจากสูดลมอากาศหายใจ ทั้งคู่ตกลงอย่างรวดเร็วว่า กลับเข้าเรื่องก่อน
หน้านี้ ที่เรื่องผลกระทบปัญหาใหญ่ในอนาคตของทางโรงเรียนเซนต์คาเลเลียที่จะได้รับ
"และในตามเนื้อเรื่องของเกมส์ คุณหนูก็จะเล่นเป็นบทนางร้ายใช่ไหม"
"ถูกต้อง เพื่อเป็นการไล่ต้อนกับนางเอกให้จนมุม ฉันก็จะได้เข้าสู่เส้นทางแห่งหายนะ"
"ทําไมคุณถึงมีความกระตือรือรันที่จะวิ่งถอยหลังละ***........ฮ่า งั้นฉันจะอยู่ช่วยคุณก็แล้วกัน"
แอ็ดดี้ลุกขึ้นยืนแล้วถอนหายใจ
แมรี่เห็นแล้วลุกขึ้นยืนตามด้วยความตั้งใจที่ควงดาบสําหรับสงคราม*"
"ตอนนี้เส้นทางสู่หายนะ คนที่หัวเราะครั้งสุดท้ายคือฉัน"
สู้ๆ หรือที่เธอควรจะบอกว่า แอ็ดดี้เหน็ดเหนื่อยเกินกว่าที่จะมีแรงพูดในการตอบกลับได้
ก่อนยกมือทั้งสองข้างขึ้นมา
*つっこみ (Tsukkomi) คือ คนที่ทำหน้าที่แก้มุข หรือ คนที่คอยพูดเพื่อดำเนินเนื้อเรื่องไปเรื่อย โดยจะพูดคำถาม หรือ สิ่งที่โยงกับเนื้อเรื่องนั้นๆ เพื่อให้ ぼけ นั้น ได้ปล่อยมุขขำๆ ออกมา (ตบมุก)
*ぼけ (Boke) คือ คนปล่อยมุข โดยมาก จะพูดเรื่องๆ โง่ๆ บ้าๆ บอ ๆ หรือสิ่งที่เรียกเสียงฮา ตรงกันข้าม กับ common sense ของคนทั่วไป
https://www.j-doradic.com/learning/show/2569
*ความกระตือรือรันที่จะวิ่งถอยหลัง เป็นสํานวนของญี่ปุ่น ซึ่งน่าจะแปลในสํานวนเดียวกับภาษาบ้านเราได้ว่า ถอยหลังลงคลอง ประมาณว่าแอ็ดดี้พูดว่า ทําไมแมรี่ถึงเลือกหนทางที่ยากลําบากแทนที่เอาหนทางที่ความสบายไว้ก่อน
*ควงดาบสําหรับสงคราม คํานี้ๆ แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจแน่วแน่ของแมรี่ที่พร้อมเผชิญหน้ากับปัญหาทุกอย่าง เปรียบเหมือนการรบของแมรี่กับนางเอก
*ประโยคที่แอ็ดดี้พูดว่า ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย แต่มีการแฝงความนัยไว้ว่า ไม่ว่า เขาจะคิดอย่างไร แมรี่ก็ไม่นําความคิดไปเก็บพิจารณาเลย ต่อให้แอ็ดดี้ไม่เห็นด้วยก็ตาม
